ΜΑΤ σπάνε την απεργία στη Χαλυβουργία

Συγκέντρωση ΣΗΜΕΡΑ στις 5:00μμ
στη ΓΕΦΥΡΑ ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΥ

(ΕΟ ΑΘΗΝΩΝ-ΚΟΡΙΝΘΟΥ)

Ο δίκαιος αγώνας των απεργών χαλυβουργών αντιμετωπίστηκε σήμερα το πρωί από την συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ με βία και καταστολή. Τα ξημερώματα διμοιρίες των ΜΑΤ χτύπησαν την απεργιακή περιφρούρηση, συνέλαβαν απεργούς και έβαλαν στο εργοστάσιο απεργοσπάστες και διευθυντές. Η κίνηση αυτή δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Τις τελευταίες μέρες στο πλευρό των απεργοσπαστών εμφανίστηκε ο Άδωνις Γεωργιάδης, δείχνοντας τις προθέσεις της κυβέρνησης.


Ο αγώνας των χαλυβουργών συνδέεται άμεσα με το θέμα της ανεργίας, αφού το βασικό τους αίτημα παραμένει η ανάκληση των απολύσεων των συναδέλφων τους. Η στάση αυτή των χαλυβουργών δείχνει το δρόμο σε όλους τους εργαζόμενους για το πως απαντιέται η πολιτική των απολύσεων που έχει σπρώξει 1.200.000 ανθρώπους στην ανεργία. Η επιτυχία του αγώνα τους θα αποτελέσει σημαντική κατάκτηση για όλους τους εργαζόμενους και άνεργους. Θα δώσει δύναμη και κουράγιο σε όλους όσους αγωνίζονται ενάντια στη βαρβαρότητα και την απανθρωπιά της τρόικας, του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων τους. Το ξέρουν και οι ίδιοι καλά και για αυτό αποφάσισαν να τους χτυπήσουν. Για να ανοίξει ο δρόμος για το νέο γύρο της επίθεσης στα δικαιώματα μας.

ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΑΥΤΟ ΑΓΩΝΑ

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΩΝ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΩΝ

Βιομηχανική Μεταλλευτική: Οι εργαζόμενοι παίρνουν το εργοστάσιο στα χέρια τους

Αν δεν μπορούν αυτοί μπορούμε εμείς from alterthess on Vimeo.

                                                                          

Καλοκαίρι 2012 στην Θεσσαλονίκη του Μνημονίου και της ανεργίας και ενώ η ειδησεογραφία έχει να σου πει μόνο δυσάρεστα (και άλλες αυτοκτονίες, η ανεργία σπάει νέα ρεκόρ, νέες περικοπές, η κυβέρνηση ξεπουλά τον δημόσιο πλούτο κ.α.) ξαφνικά ακούς την είδηση ότι οι 70 περίπου εργαζόμενοι του εγκαταλελειμμένου εργοστασίου Βιομηχανική Μεταλλευτική που είναι εδώ και 14 μήνες απλήρωτοι αποφάσισαν να αυτοδιαχειριστούν το εργοστάσιό τους. Αποφάσισαν ότι αντί να παρακαλούν τους εργοδότες τους να «γυρίσουν» πίσω για να τους «δώσουν» δουλειά, να διεκδικήσουν να εργαστούν ξανά οι ίδιοι χωρίς αφεντικά δίνοντας ζωή σε ένα εργοστάσιο. Ένα εργοστάσιο εγκαταλελειμμένο που σε κάθε άλλη περίπτωση θα το κηδεύαμε όπως και τα υπόλοιπα εργοστάσια που τα τρία αυτά χρόνια έκλεισαν, νεκρώνοντας όλη την Βιομηχανική ζώνη της πόλης και στέλνοντας παράλληλα στην ανεργία χιλιάδες εργαζόμενους.

Η ιστορία του εργοστασίου αν και τυπικά δεν διαφέρει από τις ιστορίες των υπόλοιπων που έχουν κλείσει στην Θεσσαλονίκη παρουσιάζει κάποιες ιδιαιτερότητες. Η Βιομηχανική Μεταλλευτική, εργοστάσιο που παράγει δομικά υλικά, ήταν κερδοφόρα μέχρι και το 2009 με στοιχεία που αναφέρουν τα ίδια τα οικονομικά περιοδικά της πόλης. Μάλιστα από το 2000 μέχρι το 2006 παρουσίασε μια μεταβολή κερδών της τάξης του 139%.

Από το 2010 και μετά το εργοστάσιο αρχίζει να παίρνει την κάτω βόλτα με τον γνωστό τρόπο που ακολούθησαν στο παρελθόν ιδιοκτήτες και άλλων επιχειρήσεων. Η μητρική εταιρεία η Φίλκεραμ Τζόνσον χρεώνει με δάνεια την θυγατρική (1 εκ.900 χιλ.ευρώ) δηλαδή την Βιομηχανική Μεταλλευτική η οποία αποκτά ένα πλασματικό παθητικό και η εργοδοσία ξεκινά τις καθυστερήσεις στα επιδόματα, στην καταβολή μισθών κτλ. μέχρι που τον Μάιο του 2011 κηρύσσει στάση πληρωμών προς τους εργαζόμενους και εγκαταλείπει το εργοστάσιο.

Τότε αρχίζει και ο αγώνας των εργαζομένων οι οποίοι προχωρούν σε απεργίες, στάσεις εργασίας και τελικά σε επίσχεση εργασίας ζητώντας την επαναλειτουργία του εργοστασίου και τα δεδουλευμένα τους. Από τον Μάιο λοιπόν οι εργαζόμενοι ζουν με τον εξευτελιστικό ποσό των 359 ευρώ του επιδόματος επίσχεσης εργασίας, δημιουργούν ένα ταμείο αλληλοβοήθειας για να στηριχθούν οι πιο αδύναμοι οικονομικά και ξημεροβραδιάζονται στο εργοστάσιο με εναλλασσόμενες βάρδιες προκειμένου να προστατέψουν τον εξοπλισμό. Να σημειωθεί ότι παράλληλα η μητρική εταιρεία Φίλκεραμ Τζόνσον απολύει σταδιακά το σύνολο των εργαζομένων στη βιομηχανία κεραμικών πλακιδίων και καταθέτει αίτηση για πτώχευση, πράγμα που δεν έκανε για την Βιομηχανική Μεταλλευτική την οποία απλά εγκαταλείπει.

Η απόφαση

Κατά τη διάρκεια του αγώνα αυτού και συγκεκριμένα των συνελεύσεων που πραγματοποιούσε το σωματείο για την οργάνωση και συνέχιση του αγώνα τέθηκε η ιδέα της αυτοδιαχείρισης. Μπορεί οι εργαζόμενοι να μην έχουν πάει στην Αργεντινή άλλα, όπως ανέφεραν, το παράδειγμα του εργοστασίου που λειτούργησε υπό τον εργατικό έλεγχο των εργαζομένων αποτέλεσε έμπνευση για αυτούς και έτσι ξεκίνησαν τις συζητήσεις και τις οικονομικές μελέτες για το πώς μπορεί αυτό να επιτευχθεί και στην πόλη μας.

Όπως δήλωσε ο πρόεδρος του σωματείου Μ. Αναγνώστου η πρόταση αυτή έτυχε μεγάλης αποδοχής μεταξύ των εργαζομένων οι οποίοι εκτιμούν ότι εφόσον το εργοστάσιο ήταν κερδοφόρο και ότι εξαιτίας της κακής διαχείρισης «έπεσε έξω» όχι μόνο μπορούν να το επαναλειτουργήσουν αλλά και ότι είναι ικανοί να παράγουν φτηνό προϊόν προσιτό στις λαϊκές οικογένειες. Ο ίδιος εξήγησε μάλιστα ότι καθ`όλη την διάρκεια των 14 αυτών μηνών που το εργοστάσιο δεν λειτουργούσε το προϊόν συνέχισε να έχει ζήτηση.

Μέσα σε λίγο διάστημα οι εργαζόμενοι κατάφεραν να διαμορφώσουν το απαιτούμενο σχέδιο έτσι ώστε να κάνουν πράξη το «πως οι εργαζόμενοι μπορούν και χωρίς αφεντικά». Για να επιτευχθεί αυτό και για να μην βρεθούν άλλα 70 άτομα στην ανεργία προϋπόθεση αποτελεί, σύμφωνα με τους ίδιους, η ικανοποίηση των παρακάτω αιτημάτων.

Να παραιτηθεί το Δ.Σ. της εταιρείας μαζί με όσα στελέχη είχαν άμεση εμπλοκή στη διοίκηση της χωρία καμία απαίτηση από την νέα εργατική διοίκηση όπως και η ιδιοκτησία να αναλάβει τις υποχρεώσεις που προκύπτουν μέχρι τώρα (τα χρέη της εταιρείας)

Να δηλωθεί το δάνειο των 1.900.00 ευρώ που πήρε η μητρική εις βάρος της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής και μέρος από το δάνειο να παραχωρηθεί σε μετοχές προς τους εργαζόμενους. Ότι υπόλοιπο μείνει να γίνει διακανονισμός για να επιστρέψει προς την θυγατρική με το προνόμιο των εργαζομένων.

Οι εργαζόμενοι για να μπορέσουν να θέσουν άμεσα το εργοστάσιο σε λειτουργία ζητούν ακόμη την επιδότηση που δίνεται από τον ΟΑΕΔ σε κάθε άνεργο που θέλει να ξεκινήσει δικιά του επιχείρηση ύψους 23.00 για τον πρώτο χρόνο καθώς και το επίδομα ανεργίας επί 14 μήνες.

Όπως αναφέρουν ακόμη οι εργαζόμενοι αν ικανοποιηθούν τα αιτήματα αυτά συγκεντρώνεται ένα αρχικό κεφάλαιο ικανό για να ξεκινήσουν άμεσα την λειτουργία του. Αυτοδιαχείριση σημαίνει επίσης για αυτούς ότι η γενική συνέλευση των εργαζομένων θα είναι το αποφασιστικό όργανο του εγχειρήματος καθώς και ότι τα μέλη του Δ.Σ. της εταιρίας όσο και τα μέλη του Δ.Σ. του σωματείου θα είναι ανακλητά.

Στην πρόταση αυτοδιαχείρισης του εργοστασίου που έχουν διαμορφώσει οι εργαζόμενοι τονίζεται επίσης ότι οι μετοχές θα μοιραστούν ισάριθμες σε όσους εργαζόμενους δεχτούν να συμμετέχουν στο εγχείρημα ενώ οι υπόλοιποι θα συνεχίσουν με την προηγούμενη σύμβαση που υπήρχε προτού κλείσει το εργοστάσιο.

Τέλος ζητούν από την πολιτεία την διαμόρφωση ενός νομικού πλαισίου που θα μπορεί να καλύπτει το εγχείρημα αυτό της αυτοδιαχείρισης.

Αν δεν μπορούν αυτοί, τότε μπορούμε εμείς

Τον αγώνα των εργαζομένων μέχρι σήμερα στηρίζουν πλήθος σωματείων, εργαζομένων και ανέργων από δεκάδες εργασιακούς χώρους από τη Θεσσαλονίκη και όχι μόνο. Προχθές στην συνέλευση που πραγματοποιήθηκε στο Εργατικό Κέντρο μετά από κάλεσμα του σωματείου συγκροτήθηκε η Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης και στήριξης του αγώνα για αυτοδιαχείριση του εργοστασίου, ως μόνη λύση για να διασφαλιστούν οι θέσεις εργασίας και τα δεδουλευμένα των εργαζομένων.

«Στηρίζουμε το σωματείο της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής που μέσα από δύσκολες συνθήκες, απλήρωτοι από τον Μάιο του 2011 και σε επίσχεση εργασίας με μεγάλα προβλήματα επιβίωσης, παλεύουν να διατηρήσουν το εργοστάσιο ζωντανό και τους εργαζόμενους με αξιοπρέπεια και ανορθωμένο το ανάστημα απέναντι στη λαίλαπα του ντόπιου και του ξένου κεφαλαίου.

Οι εργαζόμενοι της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής αγωνίζονται να κάνουν πράξη πως εμείς οι εργαζόμενοι μπορούμε χωρίς αφεντικά. Αγωνιζόμαστε μαζί τους να αποδείξουμε πως αν δεν μπορούν αυτοί, τότε εμείς μπορούμε χωρίς αυτούς, και θα τα καταφέρουμε!» σημειώνεται συγκεκριμένα στην σχετική ανακοίνωση ενώ παράλληλα η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης καλεί όλα τα σωματεία, όλες τις εργατικές κινήσεις και σχήματα, τις συνελεύσεις γειτονιάς, όλους τους εργαζόμενους και τους ανέργους της πόλης να στηρίξουν με κάθε μέσο τον δίκαιο αγώνα των εργατών και να πλαισιώσουν την πρωτοβουλία αυτή.

Τέλος η Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης καλεί σε νέα γενική συνέλευση την Τετάρτη και ώρα 19.00 στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης (Ολύμπου & Αριστοτέλους) για να αποφασιστούν τα επόμενα βήματα του αγώνα.

Πηγή: http://www.alterthess.gr

Ρεπορτάζ Σ. Πουλημένη

Κοινωνική παραπλάνηση – εμπαιγμός ανέργων με επιταγές κατάρτισης (training voucher) του ΟΑΕΔ

Όσοι ιστολόγοι θέλουν, ας βοηθήσουν με την αναδημοσίευση αυτής της ανάρτησης. Όσοι αναγνώστες μπορούν, ας την διαδώσουν μέσω Facebook, Google+, Twitter ή οποιασδήποτε άλλης υπηρεσίας κοινωνικής δικτύωσης. Επίσης, για όποιους βουλευτές ευαισθητοποιηθούν και θέλουν να καταθέσουν ερώτηση για το θέμα στη Βουλή, τους την έχουμε έτοιμη: σε μορφή pdf εδώ, και σε επεξεργάσιμη μορφή MS-Word εδώ (συμπληρώνουν μόνο τα στοιχεία τους).

Είσαι μακροχρόνια άνεργος; Έλα να σου κόψουμε το μάκρος της ανεργίας με μια Επιταγή Επαγγελματικής Κατάρτισης (training voucher), γιατί έτσι μας βολεύει στατιστικά. Αυτό θα έπρεπε να είναι το σλόγκαν του Υπουργείου Ανεργίας και Κοινωνικής Παραπλάνησης.

Προσοχή, όσοι άτυχοι δικαιούχοι βρίσκονται ανάμεσα στους 36.644«ωφελούμενους» που το όνομά τους επιλέχτηκε να βρίσκεται στο «Μητρώο(δήθεν) Ωφελουμένων» του ΟΑΕΔ, της δράσης «Επιχορήγηση με επιταγές κατάρτισης – training voucher – Κατάρτιση και Πιστοποίηση ανέργων σε βασικές δεξιότητες χρήσης ΤΠΕ», θα πρέπει να γνωρίζουν ότι:

Οι 57.000 θέσεις εργασίας αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό του 1.057.000 ανέργων

 Δημήτρης Κάβουρας*

Τις μέρες αυτές έγιναν και  γίνονται ακόμα σε κάποιες περιοχές, αιτήσεις ανέργων στα Εργατικά Κέντρα στο πλαίσιο του προγράμματος «κοινωφελούς εργασίας», το οποίο εντάσσεται στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα  «ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ» και το οποίο προβλέπει την δημιουργία 57.000 θέσεων εργασίας σε Δήμους και Περιφέρειες, σε ολόκληρη την Ελλάδα, για πέντε μήνες με 625 ευρώ το μήνα.

Οι  57.000 θέσεις εργασίας σε όλη την Ελλάδα απέναντι σε 1.057.000 εγγεγραμμένους άνεργους, δεν σώζουν τίποτα και αποτελούν εμπαιγμό!

Μέσω του προγράμματος αυτού η κυβέρνηση προσπαθεί να πετύχει πολλούς στόχους: να ξεγελάσει τους άνεργους ότι μπορούν να επιβιώσουν προσωρινά με 5 μήνες δουλειά και να τους διασπάσει βάζοντάς τους να τσακώνονται μεταξύ τους για το ποιος έπρεπε, ή όχι, να πάει για δουλειά. Να συμπιέσει προς τα κάτω, με τον πλέον επίσημο τρόπο, το μισθό, καταργώντας στην πράξη τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Να εξασφαλίσει στους δήμους και στις Περιφέρειες εντελώς τσάμπα εργατικό προσωπικό μιας και αυτοί που θα εργαστούν δεν θα πληρώνονται από αυτούς,  αλλά από άλλα κονδύλια και οι ασφαλιστικές εισφορές θα καλύπτονται από τον ΟΑΕΔ.

Ο Μπασκιά κι ο άνεργος

Εχθές έκανα την καθιερωμένη τέτοια εποχή επισκεψη στον ΟΑΕΔ. Το κράτος για να με επιβραβεύσει για την προσφορά μου στην εκπαίδευση, με απολύει κάθε χρόνο. Βέβαια θεού θέλοντος όπως λένε και οι έλληνες πολιτικοί εν έτει 2012, μπορεί και να γίνει κάποιο θαύμα και να με ξαναπροσλάβουν. Να μην ξεφεύγω όμως γιατί άλλού πάει η ιστορία. Στην υπηρεσία αυτή όπου οι υπάλληλοι μειώνονται την χειρότερη εποχή μιας και οι αιτούντες του επιδόματος τριπλασιάζονται, τα νούμερα έπεφταν αργά-αργά σαν σταγόνα από χαλασμένη βρύση σε κάποια μακρινή έρημο. Επωφελήθηκα λοιπόν τις αδράνειας  και πετάχτηκα δίπλα για να βγάλω κάποιες φωτοτυπίες. Επιστρέφοντας η βρύση έκανε διαρροή και η σειρά μου είχε παρέλθει. Άλλοι το αποκαλούν νόμο του Μέρφυ και άλλοι απερισκεψία. Παρακάλεσα λοιπόν έναν υπάλληλο που εξυπηρετούσε το επόμενο από εμένα άτομο να μη με ξαναστείλει στο μαρτύριο της σταγόνας. Ευγενέστατος, δέχθηκε και με έβαλε να κάτσω δίπλα του περιμένοντας  να έρθει η σειρά μου. Η κυρία που ήδη εξυπηρετούσε ήταν γύρω στα 40 και θέλοντας και μη, άκουσα την προσωπική της ιστορία. Διαζευγμένη με μια κόρη και ξαναπαντρεμένη. Την ρωτάει ο υπάλληλος κάτι για τον σύζυγο της και απαντάει σαρκαστικά πως τον απέλυσαν κι εκείνον και για να μην αισθάνεται άσχημα, έστειλαν κι αυτήν στην ανεργία (ούτε ένας σε κάθε οικογένεια εργαζόμενος δηλαδή). Η συνάδελφος άνεργη βρισκόταν σε ιδιαίτερη αμηχανία μιας και πρώτη φορά χρειαζόταν το χαρτζηλικάκι του ΟΑΕΔ. Η διαδικασία έπαιρνε αρκετό χρόνο και μπήκε μέσα ο σύζυγος της να δει αν όλα είναι καλά. Το βλέμμα μου έπεσε κατ’ευθείαν στην μπλούζα του. Είχε στάμπα ένα υπέροχο έργο του Jean-Michel Basquiat. Για να ξέρεις τον Μπασκιά δε φτάνει μόνο να σ’αρέσει η τέχνη αλλά  πρέπει να σ’αρέσει και η «περίεργη» τέχνη. Λίγο καχύποπτη έψαξα για τουριστικά σημάδια στο t-shirt. Ούτε ένα. Ήταν 100% συνειδητή και φιλότεχνη η αγορά. Και μετά αναρωτήθηκα πόσοι άραγε φαρδόκοιλοι πολιτικοί και οι πλαστικοποιημένες γυναίκες-μετρέσες τους γνωρίζουν αυτόν τον διάσημο ριζοσπαστικό εξπρεσιονιστή καλλιτέχνη των 80’ς της Νέας Υόρκης; Προφανώς κανείς και συνόψισα την αδικία στο εξής σκεπτικό: αδικία είναι να γνωρίζεις τον Μπασκιά και να’σαι άνεργος και αυτοί που δεν τον γνωρίζουν, να σου έχουν κλέψει τη ζωή.

“η γραμμή τηs ζωήs γλείφει τα μετρητά που λιώνουν μέσα στο χρηματοκιβώτιο”

Jean-Michel Basquiat

 Πηγή:http://parallhlografos.wordpress.com

 

Ζαν Μισέλ Μπασκιά (Jean Michel Basqiat), 1960-1988

Ξεκίνησε να κάνει γκράφιτι στουs δρόμουs τησ Ν.Υόρκηs. Φωχόs Αιτινόs με Πορτορικάνικο αίμμα από τη μεριά τηs μητέραs του. Εκτοξεύει τα σπρέι του με οργή και χωρίs να το καταλάβει οι "τρομερέs" τοιχογραφίεs του γίνονται τέχνη. Σχολιάζει: "η γραμμή τηs ζωήs γλείφει τα μετρητά που λιώνουν μέσα στο χρηματοκιβώτιο". Υπογραφή: Samo. H "Village Voice" αποκαλύπτει την ταυτότητά του και τον θεωρεί Καλλιτέχνη.

Δουλεύει σαν DJ στο Mudd club, παιζει μουσική για τη Λορι Αντερσον, τον Τζάρμουs, τον Ντε Νίρο, τον Αντυ Γουόρχωλ. Αντικοινωνικόs, κοιμόνταν στην αποθήκη του club,μιλούσε λίγο κι έγραφε ποιήματα για την αγάπη και τουs φτωχόυs.

Οι πίνακέs του άμεσοι, γεμάτοι ζωτική ενέργεια. Γρήγορεs πινελιέs, όπωs ζωγράφιζε στουs τοίχουs. Kάτι που δεν άφησε ποτέ: τοίχοι, έπιπλα, πόρτεs και άλλα αντικείμενα ντύνονταν από το "μαύρο" του χρώμα. Η ζωγραφική του ένα πληρεs λεξικό, γεμάτο σύμβολα και εικόνεs ενόs χαοτικού κόσμου. Σχόλιο του Ζαν Φρανσουά Μπιζό: "...o Mπασκιά. ο παλιόs καλλιτέχνηs του γκράφιτι, εξαντλούσε τη γελοιότητα τηs επιτυχίαs. Οι υπερβολέs για φυγή χαράζονταν στο προσωπό του...ερχόμενοs στο Παρίσι, στο τέλοs τηs ζωήs του,όπωs και άλλοι πριν από αυτόν, όπωs o Tζιμ Μόρισον, στα ίχνη των ποιητών, δεν έβλεπε παρά μόνο ότι η τρέλλα των καμβάδων του αντικατόπτριζε τα φαντάσματα τηs δικήs μαs ιστορίαs, τηs αποικιοκρατίαs και τηs δουλείαs, ύστερα τηs ιστορίαs ωs επανάστασηs και τηs χειραφέτησηs των σκλάβων. Ο Μπασκιά, πέθανε από υπερβολική δόση ταλέντου στιs 12 Aυγούστου 1988".

http://artkotsaris.blogspot.gr