Σάββατο, 23 Ιουνίου 2012

Ο Μπασκιά κι ο άνεργος



Εχθές έκανα την καθιερωμένη τέτοια εποχή επισκεψη στον ΟΑΕΔ. Το κράτος για να με επιβραβεύσει για την προσφορά μου στην εκπαίδευση, με απολύει κάθε χρόνο. Βέβαια θεού θέλοντος όπως λένε και οι έλληνες πολιτικοί εν έτει 2012, μπορεί και να γίνει κάποιο θαύμα και να με ξαναπροσλάβουν. Να μην ξεφεύγω όμως γιατί άλλού πάει η ιστορία. Στην υπηρεσία αυτή όπου οι υπάλληλοι μειώνονται την χειρότερη εποχή μιας και οι αιτούντες του επιδόματος τριπλασιάζονται, τα νούμερα έπεφταν αργά-αργά σαν σταγόνα από χαλασμένη βρύση σε κάποια μακρινή έρημο. Επωφελήθηκα λοιπόν τις αδράνειας  και πετάχτηκα δίπλα για να βγάλω κάποιες φωτοτυπίες. Επιστρέφοντας η βρύση έκανε διαρροή και η σειρά μου είχε παρέλθει. Άλλοι το αποκαλούν νόμο του Μέρφυ και άλλοι απερισκεψία. Παρακάλεσα λοιπόν έναν υπάλληλο που εξυπηρετούσε το επόμενο από εμένα άτομο να μη με ξαναστείλει στο μαρτύριο της σταγόνας. Ευγενέστατος, δέχθηκε και με έβαλε να κάτσω δίπλα του περιμένοντας  να έρθει η σειρά μου. Η κυρία που ήδη εξυπηρετούσε ήταν γύρω στα 40 και θέλοντας και μη, άκουσα την προσωπική της ιστορία. Διαζευγμένη με μια κόρη και ξαναπαντρεμένη. Την ρωτάει ο υπάλληλος κάτι για τον σύζυγο της και απαντάει σαρκαστικά πως τον απέλυσαν κι εκείνον και για να μην αισθάνεται άσχημα, έστειλαν κι αυτήν στην ανεργία (ούτε ένας σε κάθε οικογένεια εργαζόμενος δηλαδή). Η συνάδελφος άνεργη βρισκόταν σε ιδιαίτερη αμηχανία μιας και πρώτη φορά χρειαζόταν το χαρτζηλικάκι του ΟΑΕΔ. Η διαδικασία έπαιρνε αρκετό χρόνο και μπήκε μέσα ο σύζυγος της να δει αν όλα είναι καλά. Το βλέμμα μου έπεσε κατ’ευθείαν στην μπλούζα του. Είχε στάμπα ένα υπέροχο έργο του Jean-Michel Basquiat. Για να ξέρεις τον Μπασκιά δε φτάνει μόνο να σ’αρέσει η τέχνη αλλά  πρέπει να σ’αρέσει και η «περίεργη» τέχνη. Λίγο καχύποπτη έψαξα για τουριστικά σημάδια στο t-shirt. Ούτε ένα. Ήταν 100% συνειδητή και φιλότεχνη η αγορά. Και μετά αναρωτήθηκα πόσοι άραγε φαρδόκοιλοι πολιτικοί και οι πλαστικοποιημένες γυναίκες-μετρέσες τους γνωρίζουν αυτόν τον διάσημο ριζοσπαστικό εξπρεσιονιστή καλλιτέχνη των 80’ς της Νέας Υόρκης; Προφανώς κανείς και συνόψισα την αδικία στο εξής σκεπτικό: αδικία είναι να γνωρίζεις τον Μπασκιά και να’σαι άνεργος και αυτοί που δεν τον γνωρίζουν, να σου έχουν κλέψει τη ζωή.

“η γραμμή τηs ζωήs γλείφει τα μετρητά που λιώνουν μέσα στο χρηματοκιβώτιο”
Jean-Michel Basquiat

 Πηγή:http://parallhlografos.wordpress.com

 

Ζαν Μισέλ Μπασκιά (Jean Michel Basqiat), 1960-1988


Ξεκίνησε να κάνει γκράφιτι στουs δρόμουs τησ Ν.Υόρκηs. Φωχόs Αιτινόs με Πορτορικάνικο αίμμα από τη μεριά τηs μητέραs του. Εκτοξεύει τα σπρέι του με οργή και χωρίs να το καταλάβει οι "τρομερέs" τοιχογραφίεs του γίνονται τέχνη. Σχολιάζει: "η γραμμή τηs ζωήs γλείφει τα μετρητά που λιώνουν μέσα στο χρηματοκιβώτιο". Υπογραφή: Samo. H "Village Voice" αποκαλύπτει την ταυτότητά του και τον θεωρεί Καλλιτέχνη.

Δουλεύει σαν DJ στο Mudd club, παιζει μουσική για τη Λορι Αντερσον, τον Τζάρμουs, τον Ντε Νίρο, τον Αντυ Γουόρχωλ. Αντικοινωνικόs, κοιμόνταν στην αποθήκη του club,μιλούσε λίγο κι έγραφε ποιήματα για την αγάπη και τουs φτωχόυs.


Οι πίνακέs του άμεσοι, γεμάτοι ζωτική ενέργεια. Γρήγορεs πινελιέs, όπωs ζωγράφιζε στουs τοίχουs. Kάτι που δεν άφησε ποτέ: τοίχοι, έπιπλα, πόρτεs και άλλα αντικείμενα ντύνονταν από το "μαύρο" του χρώμα. Η ζωγραφική του ένα πληρεs λεξικό, γεμάτο σύμβολα και εικόνεs ενόs χαοτικού κόσμου. Σχόλιο του Ζαν Φρανσουά Μπιζό: "...o Mπασκιά. ο παλιόs καλλιτέχνηs του γκράφιτι, εξαντλούσε τη γελοιότητα τηs επιτυχίαs. Οι υπερβολέs για φυγή χαράζονταν στο προσωπό του...ερχόμενοs στο Παρίσι, στο τέλοs τηs ζωήs του,όπωs και άλλοι πριν από αυτόν, όπωs o Tζιμ Μόρισον, στα ίχνη των ποιητών, δεν έβλεπε παρά μόνο ότι η τρέλλα των καμβάδων του αντικατόπτριζε τα φαντάσματα τηs δικήs μαs ιστορίαs, τηs αποικιοκρατίαs και τηs δουλείαs, ύστερα τηs ιστορίαs ωs επανάστασηs και τηs χειραφέτησηs των σκλάβων. Ο Μπασκιά, πέθανε από υπερβολική δόση ταλέντου στιs 12 Aυγούστου 1988".


http://artkotsaris.blogspot.gr


3 σχόλια:

  1. Οι υμνητές του ΧΙΤΛΕΡ βουλευτές και οι επαναστάτες αναρχικοί στις φυλακές ...


    Κάτω οι φασιστονόμοι της καπιταλιστικής δημοκρατίας.

    ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΟ-ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΙ

    ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ




    ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ
    ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟ
    ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Xμ, να θυμίσω ότι ένας από τους σημαντικότερους συλλέκτες σύγχρονης τέχνης είναι ο γνωστός και μη εξαιρετέος κος Δέλτα;
    http://www.artinfo.com/news/story/35253/greek-collector-dimitris-daskalopoulos-on-his-london-show-a-qa/

    Και βέβαια μπορώ να αναφέρω και την, εν αγνοία των καλλιτεχνών, χρήση της σύγχρονης τέχνης από τη CIA.
    http://www.huffingtonpost.com/2010/11/09/modern-art-was-cia-weapon_n_781314.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Θα συμφωνήσω με το σχόλιο του Ανώνυμου 11:44. Θα πρέπει σε μερικά πράγματα να είμαστε προσεκτικοί. Κάποιος θα μπορούσε να συμπεράνει ότι η αρθρογράφος έχει ελιτίστικη άποψη. Αν ο άνεργος είναι αγράμματος, προκαλεί λιγότερη απορία και αγανάκτηση η ανεργία του; Γιατί πώς αλλιώς ερμηνεύεται η κατακλείδα:

    "συνόψισα την αδικία στο εξής σκεπτικό: αδικία είναι να γνωρίζεις τον Μπασκιά και να’σαι άνεργος και αυτοί που δεν τον γνωρίζουν, να σου έχουν κλέψει τη ζωή."

    Εγώ νόμιζα ότι αδικία είναι να είσαι άνεργος ενώ εσύ συμβάλλεις στη δημιουργία του πλούτου, αντίθετα από αυτούς που τον καρπώνονται. Κι ας είναι πολύ πιο "μορφωμένοι" και "καλλιεργημένοι" σε κάποιες περιπτώσεις.

    Θέλησα πάντως να σχολιάσω κυρίως για έναν άλλο λόγο. Διαβάζοντας μου ήρθε η εξής σκέψη. Όντως είναι ακόμη μεγαλύτερη αντίφαση για αυτό το σύστημα, όταν μορρφωμένοι και καλλιεργημένοι άνθρωποι πετιούνται στην ανεργία αδιακρίτως. Μέχρι τώρα πετιόντουσαν κυρίως τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Αλλά και το μορφωτικό επίπεδο του λαού και των μεσοστρωμάτων μπορεί να αλλάξει. Η προλεταριοποίηση που συντελείται έχει και τέτοιες πλευρές. Αναφέρομαι κυρίως στις νεότερες γενιές, και σε σχέση με τα εκπαιδευτικά (συγχωνευμένα σχολεία, χωρίς βιβλία, κλπ...)

    ...τροφή για σκέψη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή